‘ନିଆଁଖୁଣ୍ଟା’ର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ଓ ସମ୍ପାଦକ ଗୋଦାବରୀଶ ମହାପାତ୍ର ୧୯୩୮ରେ ବ୍ରହ୍ମପୁରରୁ ପାରଳାଖେମୁଣ୍ଡି ରାଜା (କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଗଜପତି) ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପୃଷ୍ଠପୋଷକତାରେ ନିଆଁଖୁଣ୍ଟା ପତ୍ରିକା ବାହାର କଲେ। ପ୍ରଥମେ ଏହା ଏକ ପଇସାରେ ବିକ୍ରି ହେଉଥିଲା।
ସେ ନିଜେ ଖବର ସଂଗ୍ରହ, ଲେଖା, ଛପା, ଡାକ ପଠାଇବା ଏବଂ କଠିନ ସମୟରେ ଘରେ ଘରେ ବିକ୍ରି ମଧ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ କାଗଜ ଅଭାବରୁ ବନ୍ଦ ହୋଇଥିଲା, ତଥାପି ସେ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ଚଳାଇଥିଲେ। ଏହାର ଆୟ ବହୁତ କମ୍ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଏହାକୁ ଜୀବିକା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ସେ ବାଣପୁର ସହଯୋଗ ସମିତି ମାଧ୍ୟମରେ କିଛି ସମୟ ଦିଆସିଲି (matchbox) କାରଖାନା ଭଳି ଛୋଟ ଉଦ୍ୟୋଗରେ ଜଡ଼ିତ ଥିଲେ।
ପୁସ୍ତକ, ଗଳ୍ପ, କବିତା ପ୍ରକାଶନରୁ ମଧ୍ୟ କିଛି ରୟାଲଟି ମିଳୁଥିଲା। ସେ ଲେଖାଲେଖିକୁ ନିଜର ମୁଖ୍ୟ ବୃତ୍ତି କରିଥିଲେ। ନିଆଁଖୁଣ୍ଟା ୨୭ ବର୍ଷ ଅର୍ଥାତ ୧୯୬୪ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ସେ ଆକ୍ରମଣ, ମାଡ଼, ମାନହାନି ମାମଲା ଭଳି ପ୍ରତିକୂଳତାର ମଧ୍ୟ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥିଲେ।
‘ଉଠ କଙ୍କାଳ’, ‘ବଙ୍କା ଓ ସିଧା’, ‘କଣ୍ଟାଫୁଲ’, ‘ନୀଳମାଷ୍ଟ୍ରାଣୀ’ ଓ ‘ଗରିବର ଭଗବାନ’ ଆଦି ତାଙ୍କର ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ରଚନା।
ଶିକ୍ଷକରୁ ସାମ୍ବାଦିକ ହୋଇଥିବା ଗୋଦାବରୀଶ ମହାପାତ୍ର ପରିବାର ପୋଷଣ ପାଇଁ ବହୁତ ସଂଘର୍ଷ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଆର୍ଥିକ ଭାବେ ସମୃଦ୍ଧ ନଥିଲେ।
ନିଆଁଖୁଣ୍ଟା ଚଳାଇବା ପାଇଁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ସହିଥିଲେ, ତଥାପି ସମାଜ ସଂସ୍କାର ପାଇଁ ଏହାକୁ ଜାରି ରଖିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଜୀବନ ସାଧାରଣ ଓ ତ୍ୟାଗପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। (grok)
