‘୧୮୬୬ ନ’ଅଙ୍କ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ବେଳେ ଲୋକେ ଗୌଣିଏ/ ଦୁଇ ଗୌଣି ଧାନ ବଦଳରେ ଗାଈଟିଏ ବିକୁଥାନ୍ତି!
ଯେଉଁମାନେ ଦାଣ୍ଡରେ ଵୁଲି ମାଗୁଥିଲେ ହିନ୍ଦୁ ସମାଜ ତାଙ୍କୁ ଛତ୍ରଖିଆ କହି ତଡୁଥିଲା, ମିସନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିପାଳିତ କରି ଶିକ୍ଷିତ କରୁଥିଲେ‘- ଫକୀର ମୋହନ ସେନାପତି (୧୯୧୫)
୧୮୬୬ ମସିହାରେ ଓଡ଼ିଶାରେ ହୋଇଥିବା ନଅଙ୍କ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ସମୟରେ ମିଶନାରୀମାନଙ୍କ ଭୂମିକା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଖାଦ୍ୟ ଅଭାବରୁ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଲୋକ ମୃତ୍ୟୁମୁଖରେ ପଡ଼ୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ ମିଶନାରୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସାହାଯ୍ୟ ଓ ସହଯୋଗର ହାତ ବଢ଼ାଇଥିଲେ।
ମିଶନାରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରମୁଖ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଏଠାରେ ଦିଆଗଲା:
ଅନ୍ନଛତ୍ର ଓ ଲଙ୍ଗର: ସେମାନେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ପ୍ରପୀଡ଼ିତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମାଗଣା ଖାଦ୍ୟ କେନ୍ଦ୍ର ବା ଅନ୍ନଛତ୍ର ଖୋଲିଥିଲେ।
ଅନାଥ ଆଶ୍ରମ: ଦୁର୍ଭିକ୍ଷରେ ଯେଉଁ ପିଲାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ବାପାମାଆଙ୍କୁ ହରାଇ ଅନାଥ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମିଶନାରୀମାନେ ଅନାଥ ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କରି ସେମାନଙ୍କ ରହିବା ଓ ଖାଇବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ।
ଚିକିତ୍ସା ସେବା: କ୍ଷୁଧା ସହିତ ମହାମାରୀ (ଯେପରିକି ହଇଜା) ବ୍ୟାପିଥିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ରୋଗୀମାନଙ୍କୁ ଚିକିତ୍ସା ଓୗଷଧ ଯୋଗାଇ ଦେଉଥିଲେ।
ଶିକ୍ଷା ଓ ଥଇଥାନ: ଅନାଥ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ସହ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାବଲମ୍ବୀ କରିବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ଶିଖାଉଥିଲେ।
ତେବେ ଇତିହାସରେ ଏହାର ଆଉ ଏକ ଦିଗ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ସେହି ସମୟରେ ଅନେକ ଅସହାୟ ଲୋକ ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଧର୍ମ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଧର୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାନୀୟ ସମାଜରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ “ଛତ୍ରଖିଆ” ବୋଲି କୁହାଗଲା।
