. ଦାନବୀର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଶେଷ ସମୟର କଥା
ଯେତେବେଳେ ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା ଏବଂ ଅର୍ଜୁନ ଓ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ସଂଗ୍ରାମ ହେଉଥିଲା, ସେହି ସମୟରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ରଥର ଚକ ମାଟିରେ ଦବିଗଲା। କର୍ଣ୍ଣ ଭୀଷ୍ମ ପିତାମହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଣୀତ ଯୁଦ୍ଧ ନିୟମ ବିଷୟରେ କହି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଅର୍ଜୁନ! ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ରଥର ଚକ ବାହାର କରିନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ମୋ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବ ନାହିଁ।” ଏହା ଶୁଣି ଅର୍ଜୁନ ଅଟକି ଗଲେ। ସେତେବେଳେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ହେ ଅର୍ଜୁନ, ତୁମେ କାହିଁକି ଅଟକି ଗଲ? ଶର ନିକ୍ଷେପ କର।” ଯେତେବେଳେ ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ କି ସେ ନିୟମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମନେ ପକାଇ ଦେଇଥିଲେ ଯେ- ଯେତେବେଳେ ଅଭିମନ୍ୟୁ ଏକାକୀ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧର ନିୟମ କୁଆଡ଼େ ଯାଇଥିଲା? ଭରା ସଭାରେ ଯେତେବେଳେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଅପମାନିତ କରାଗଲା, ସେତେବେଳେ କ’ଣ ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ ହୋଇନଥିଲା?
ଏହି ସବୁ ଶୁଣି ଅର୍ଜୁନ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦତ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଉପରକୁ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସେହି ଶରରେ କର୍ଣ୍ଣ ମୃତ୍ୟୁ ଶଯ୍ୟାରେ ପଡ଼ିଲେ। ଯେତେବେଳେ କର୍ଣ୍ଣ ନିଜର ଶେଷ ସମୟକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା ନେବାକୁ ଚାହିଁଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶ ଧାରଣ କରି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ହେ କର୍ଣ୍ଣ, ମୋ ଝିଅର ବିବାହ ହେଉଛି ଏବଂ ତାକୁ ଦେବା ପାଇଁ ମୋ ପାଖରେ ସୁନା ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୋତେ କିଛି ସୁନା ଦାନ କରନ୍ତୁ।” କର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏବେ ଦେବା ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ତୁମ ଦାନ୍ତରେ ସୁନା ଲାଗିଛି, ତାହା ମୋତେ ଦାନ କର।” କର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ ଯେ ଜଣେ ପଥରରେ ମାରି ମୋ ଦାନ୍ତ ବାହାର କରିଦିଅନ୍ତୁ। କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମନା କରି କହିଲେ ଯେ ଦାନ ତ ନିଜ ହାତରେ ହିଁ କରିବାକୁ ପଡ଼େ।
ଏହାପରେ କର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ପାଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ଏକ ପଥର ଉଠାଇ ନିଜ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ ଯେ ଏହି ଦାନ୍ତ ଅପବିତ୍ର ବା ମଇଳା ହୋଇଯାଇଛି, ଏହାକୁ ସଫା କର। ସେତେବେଳେ କର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ଧନୁରୁ ପୃଥିବୀ ଉପରକୁ ଏକ ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଯେଉଁଥିରୁ ଗଙ୍ଗାଙ୍କର ପ୍ରଖର ଜଳଧାରା ବାହାରିଲା। ସେହି ଜଳରେ ଦାନ୍ତ ଧୋଇ କର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କଲେ। ଏହାପରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପ୍ରକୃତ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମର ଏହି ‘ବାଣ ଗଙ୍ଗା’ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ତୁମର ଗୁଣଗାନ କରିବ।” ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ କହିଲେ, “ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ପୃଥିବୀ ରହିବେ, ତୁମର ଦାନବୀରତା ତିନି ଲୋକରେ ପୂଜା ପାଇବ।”
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ କୌଣସି ବର ମାଗିବାକୁ କହିଲେ। କର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଥମ ବର ଭାବେ ମାଗିଲେ ଯେ, ଜଣେ ନିର୍ଧନ ସୂତ ପୁତ୍ର ହୋଇଥିବାରୁ ତାଙ୍କ ସହ ବହୁତ ଛଳନା ହୋଇଛି, ତେଣୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ପଛୁଆ ବର୍ଗର ଲୋକଙ୍କ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ। ଦ୍ୱିତୀୟରେ ସେ ଚାହିଁଲେ ଯେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କରି ରାଜ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନିଅନ୍ତୁ ଏବଂ ତୃତୀୟରେ ସେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାର ଏମିତି ଏକ ‘କୁମାରୀ ଭୂମି’ (ଯେଉଁଠି ପୂର୍ବରୁ କାହାର ଦାହ ସଂସ୍କାର ହୋଇନଥିବ) ରେ କରାଯାଉ।
ମାନ୍ୟତା ଅଛି ଯେ, ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଏମିତି କୌଣସି ସ୍ଥାନ ମିଳିଲା ନାହିଁ ଯେଉଁଠି ଶବଦାହ ହୋଇନଥିବ। ଶେଷରେ ସୁରଟ ସହରର ତାପ୍ତୀ ନଦୀ କୂଳରେ ମାତ୍ର ଏକ ଇଞ୍ଚ ଜମି ମିଳିଲା। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ସେହି ଏକ ଇଞ୍ଚ ଜମି ଉପରେ ନିଜ ବାଣ ରଖି ତାହା ଉପରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଶରୀର ରଖି ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାର କରିଥିଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଏବେ ‘ତୁଳସୀବାଡ଼ି ମନ୍ଦିର’ (Tulsiwadi Temple) ଭାବେ ପରିଚିତ।
ସେହି ସ୍ଥାନରେ ଗୋଟିଏ ବରଗଛ ଅଛି, ଯାହା ବିଷୟରେ କୁହାଯାଏ ଯେ ଏହା ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷର ପୁରୁଣା କିନ୍ତୁ ଏଥିରେ ଆଜି ଯାଏଁ କେବଳ ତିନୋଟି ପତ୍ର ରହିଛି, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତୀକ। କୁହାଯାଏ ଯେ ଏଠାରେ ସଚ୍ଚା ମନରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ ମନସ୍କାମନା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।
Leave a Reply