“କଥା ଏତିକି , ବାସ୍ ।”
“ଯଦିଓ ମୁଁ ଦେଖିବାକୁ କଳା, ତଥାପି ମୋ ପାଖରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଓ ବଡ଼ ହୃଦୟ ଅଛି। ରଙ୍ଗରେ କଣ ଅଛି? –
ହମ୍ କାଲେ ହୈଁ ତୋ କ୍ୟା ହୁଆ ଦିଲ୍ବାଲେ ହୈଁ,ହମ୍ କାଲେ ହୈଁ ତୋ କ୍ୟା ହୁଆ ଦିଲ୍ବାଲେ ହୈଁ,ହମ୍ ତେରେ ତେରେ ତେରେ ଚାହ୍ନେ ୱାଲେ ହୈଁ…”
ଏହି ଗୀତଟି ଭାରତୀୟ ସିନେମାର ଏକ ଅତି ଲୋକପ୍ରିୟ ଏବଂ ଚିରସ୍ମରଣୀୟ ଗୀତ। ଏହାର ସମ୍ୟକ ବିବରଣୀ ନିମ୍ନରେ ସ୍ଥାନିତ କରାଯାଇଛି:-
(୧)ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ବିବରଣୀ:-
ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର: ଗୁମ୍ନାମ୍ (Gumnaam)
ମୁକ୍ତିଲାଭ ବର୍ଷ: ୧୯୬୫
ଅଭିନେତା: ଏହି ଗୀତଟି ମୁଖ୍ୟତଃ ବିଶିଷ୍ଟ ହାସ୍ୟ ଅଭିନେତା ମେହେମୁଦ୍ (Mehmood) ଙ୍କ ଉପରେ ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲା। ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ମନୋଜ କୁମାର ଏବଂ ନନ୍ଦା ମଧ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକାରେ ଥିଲେ।
ଗାୟକ: ମହମ୍ମଦ ରଫି (Mohammed Rafi)
ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ: ଶଙ୍କର-ଜୟକିଷନ (Shankar-Jaikishan)
ଗୀତିକାର: ହସରତ୍ ଜୟପୁରୀ (Hasrat Jaipuri)
(୨)ଗୀତର ପୃଷ୍ଠଭୂମି ଓ ବିଶେଷତ୍ୱ:-
(କ) ହାସ୍ୟରସ ଓ ପ୍ରେମ:- ଏହି ଗୀତରେ ମେହେମୁଦ ଜଣେ ରୋଷେଇୟା (Butler) ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରି ହେଲେନ୍ଙ୍କୁ ନିଜ ମନର କଥା କହି ପ୍ରଭାବିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି। ଏଥିରେ ରଙ୍ଗ ଅପେକ୍ଷା ମନର ନିର୍ମଳତା ଓ ଭଲ ପାଇବାକୁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯାଇଛି।
(ଖ) ଲୋକପ୍ରିୟତା:- ଗୀତଟିର ତାଳ ଏବଂ ମେହେମୁଦଙ୍କ ଅନନ୍ୟ ନୃତ୍ୟ ଶୈଳୀ ଯୋଗୁଁ ଏହା ଆଜି ବି ବିଭିନ୍ନ ଉତ୍ସବରେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ।
(ଗ) ସାମାଜିକ ସନ୍ଦେଶ:- “ମୁଁ କଳା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଖରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ହୃଦୟ ଅଛି” – ଏହି ଭାବନାଟିକୁ ଅତି ସରଳ ଓ ହାସ୍ୟରସ ମାଧ୍ୟମରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଇଛି।
(ଘ)ଏହି ଗୀତଟି ଏକ “ସସପେନ୍ସ-ଥ୍ରୀଲର” ଫିଲ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ହାଲୁକା ମନୋରଞ୍ଜନର ଖୋରାକ ଯୋଗାଇଥିଲା।
(୩) ଆଜି ଏହାର ଉପସ୍ଥାପନା କାହିଁକି?:-
ଘୋର ନିଋତା ଓ ନିରୋଳା ‘ହିନ୍ଦୁତ୍ୱ’ ପ୍ରଚଳନର ଅମୃତ ମହୋତ୍ସବ ଅବସରରେ, ଜଣେ ଦକ୍ଷୀଣ ଭାରତୀୟ ନୈଷ୍ଠିକ ହିନ୍ଦୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ କଳାରଙ୍ଗର ପୂର୍ବତନ କ୍ରିକେଟ ଖେଳାଳି ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶିବରାମକୃଷ୍ଣନ (Laxman Sivaramakrishnan), ଯିଏ କି ଦିନେ ଭାରତର ସବୁଠାରୁ ଭଲ ସ୍ପିନ
ବୋଲର ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀରର କଳାରଙ୍ଗ ଯୋଗୁ ଖେଳିବା ସମୟରେ ତଥା ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅବସ୍ଥାରେ ଜଣେ ଟିଭି ଭାଷ୍ୟକାର ଭାବରେ ଯେଭଳି ପରାଭବ ଭୋଗିଥିଲେ, ତାହା ବାବଦରେ ତା୨୫.୦୩.୨୦୨୫ରିଖର ଇଗ୍ଲିଶଭାଷାର ଦୈନିକ ଖବରକାଗଜଟିଏରେ ଲେଖାଟିଏ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହାର ଓଡ଼ିଆଭାଷାରେ ଅନୁବାଦିତ ସାରାଂଶ ତଳେ ସ୍ଥାନିତ ଅଛି;
(କ)ଖବରକାଗଜର ନାମ:- “ଦି ଇଣ୍ଡିଆନ୍ ଏକ୍ସପ୍ରେସ୍ -The Indian Express.”,
(ଖ)ପ୍ରକାଶନ ତାରିଖ:- ତା ୨୫.୦୩.୨୦୨୬ରିଖ,
(ଗ)ଶୀର୍ଷକ:- “ଶିବାଙ୍କ ଯନ୍ତ୍ରଣା -SIVA’S ANGST.”
(ଗ)”ମୋର କଳା ରଙ୍ଗ ପାଇଁ ଲୋକେ ମତେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ବହୁତ ଆଘାତ ଥିଲା… ମୁଁ ସବୁକିଛି ପାସୋରି ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି, ପାସୋରି ଦେବାକୁ, ପାସୋରି ଦେବାକୁ…”
(ଘ)ଭାରତର ପୂର୍ବତନ ଲେଗ୍-ସ୍ପିନର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶିବରାମକୃଷ୍ଣନ (Laxman Sivaramakrishnan), ଯିଏ କି ଦିନେ ଭାରତର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରତିଭାବାନ କ୍ରିକେଟର ଭାବେ ପରିଚିତ ଥିଲେ, ନିଜ ମନରେ ଗଭୀର କ୍ଷତ ବହନ କରି ଚାଲିଛନ୍ତି। ବିସିସିଆଇ (BCCI) କମେଣ୍ଟ୍ରି ପ୍ୟାନେଲରୁ ବାଦ୍ ପଡ଼ିବା ପରେ ପାତରଅନ୍ତର ଅଭିଯୋଗ ଆଣି ସେ ଏହି ଖବରକାଗଜ ଜରିଆରେ ‘ଭେଙ୍କଟ କୃଷ୍ଣ ବି. ଏବଂ ଶ୍ରୀରାମ ବୀରା’ଙ୍କ ନିକଟରେ ନିଜ ହୃଦୟର କୋହ ଉଜାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି।
(ଙ)ମୁଖ୍ୟ ବିବରଣୀ:-
ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ୧୭ ବର୍ଷ ହୋଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ଟେଷ୍ଟ କ୍ରିକେଟରେ ପଦାର୍ପଣ କରିଥିଲେ। ୧୯ ବର୍ଷ ବୟସରେ ସେ ନିଜର ସ୍ପିନ୍ ଯାଦୁରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚକିତ କରିଦେଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଆଜି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନିଜ ଖେଳ ଦିନର ଗୋଟିଏ ବି ଫଟୋ ନାହିଁ। ନା ସାର୍ଟ, ନା ଟ୍ରଫି, ନା ବ୍ୟାଟ୍। ଏପରିକି ୧୯୮୪-୮୫ ରେ ଇଂଲଣ୍ଡ ବିପକ୍ଷରେ ପାଇଥିବା ‘ମ୍ୟାନ୍ ଅଫ୍ ଦି ସିରିଜ୍’ ସମ୍ମାନ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
-ଶିବା କୁହନ୍ତି, “ମୋ ଘରେ କ୍ରିକେଟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କିଛି ବି ଜିନିଷ ନାହିଁ। ମୁଁ ସବୁକିଛି ଫିଙ୍ଗି ଦେଇଛି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇ ଦେଇଛି। ସେହି ସ୍ମୃତିଗୁଡ଼ିକ ମୁଁ ଦୂରେଇ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ମୋ ପିଛା ଛାଡୁନାହାନ୍ତି।”
-ପାତରଅନ୍ତରର ପ୍ରଥମ ଅଭିଜ୍ଞତା:
ପ୍ରଥମ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା ଯେତେବେଳେ ସେ ମାତ୍ର ୧୪ ବର୍ଷର ଥିଲେ। ଚେପକରେ ନେଟ୍ ପ୍ରାକ୍ଟିସ୍ ସମୟରେ ଜଣେ ବରିଷ୍ଠ ଭାରତୀୟ ଖେଳାଳି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପରିହାସ କରି କହିଥିଲେ, “ତୁମେ ଜଣେ ଗ୍ରାଉଣ୍ଡସମ୍ୟାନ୍ ଭଳି ଦିଶୁଛ, ତୁମେ କେବଳ ତୁମ କାମ କର।” ସେତେବେଳେ ଶିବା ବୁଝିପାରିନଥିଲେ କାହିଁକି ତାଙ୍କ ରଙ୍ଗ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଏପରି କୁହାଗଲା।
-ତାମିଲନାଡୁ ଦଳରେ ତାଙ୍କୁ ସାଥୀ ଖେଳାଳିମାନେ ‘କାମ୍ପୁ’ (କଳା ରଙ୍ଗ ପାଇଁ ଏକ ସମ୍ବୋଧନ) ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ। ଏପରିକି ୧୭ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଯେତେବେଳେ ସେ ଟିମ୍ ଇଣ୍ଡିଆ ସହ ପାକିସ୍ତାନ ଗସ୍ତରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଜନ୍ମଦିନରେ ସୁନୀଲ ଗାଭାସ୍କର ଏକ ଚକୋଲେଟ୍ କେକ୍ ଆଣିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଜଣେ ସାଥୀ ଖେଳାଳି କହିଥିଲେ, “ଜଣେ କଳା ପିଲା ପାଇଁ କଳା କେକ୍!” ସେଦିନ ଶିବା କାନ୍ଦି ପକାଇଥିଲେ ଏବଂ କେକ୍ କାଟିବାକୁ ମନା କରିଦେଇଥିଲେ।
-ୱେଷ୍ଟଇଣ୍ଡିଜ୍ ଗସ୍ତ ଓ ନିଃସଙ୍ଗତା:
ୱେଷ୍ଟଇଣ୍ଡିଜ୍ ଗସ୍ତରେ ସେଠାକାର ଲୋକଙ୍କ ସହ ଶିବା ନିଜକୁ ଅଧିକ ସହଜ ମନେ କରୁଥିଲେ କାରଣ ସେଠାରେ ରଙ୍ଗଭେଦ ନଥିଲା। ମାଲକମ୍ ମାର୍ଶଲ ଓ ଡେସମଣ୍ଡ ହେନ୍ସଙ୍କ ଭଳି ଖେଳାଳିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଦର କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ନିଜ ଦଳର ଡ୍ରେସିଂ ରୁମ୍ରେ ସେ ନିଜକୁ ଏକାକୀ ମନେ କରୁଥିଲେ।
-ପରିସଂଖ୍ୟାନ :-
()ସେ ୯ଟି ଟେଷ୍ଟ ଏବଂ ୧୬ଟି ଓଡିଆଇ (ODI) ଖେଳିଛନ୍ତି। ()୧୭ ବର୍ଷ ୧୧୮ ଦିନରେ ସେ ଭାରତର ସର୍ବକନିଷ୍ଠ ଟେଷ୍ଟ ଖେଳାଳି ଥିଲେ (ସଚିନ ତେନ୍ଦୁଲକର ଏହି ରେକର୍ଡ ଭାଙ୍ଗିବା ପୂର୍ବରୁ)।
()୧୯୮୪-୮୫ ରେ ଇଂଲଣ୍ଡ ବିପକ୍ଷରେ ସେ ‘ମ୍ୟାନ୍ ଅଫ୍ ଦି ସିରିଜ୍’ ହୋଇଥିଲେ। ()୧୯୮୫ ବିଶ୍ୱ କ୍ରିକେଟ୍ ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍ରେ ସେ ଭାରତର ବିଜୟରେ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
(ଚ)ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜୀବନ ଓ ମାନସିକ ସଂଘର୍ଷ:-
ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଦର୍ଶନ ଖରାପ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ‘ମଦ୍ୟପ’ ବୋଲି କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଶିବା କୁହନ୍ତି ଯେ ‘ଖରାପ ପ୍ରଦର୍ଶନ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ କେହି ବୈଷୟିକ ସାହାଯ୍ୟ କରିନଥିଲେ। ସେ ମାନସିକ ଅବସାଦ ମଧ୍ୟକୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ହାର ମାନିନଥିଲେ। ୨୩ ବର୍ଷ ଧରି ସେ ମାଇକ୍ରୋଫୋନ ଧରି କମେଣ୍ଟ୍ରି କରିଥିଲେ।’
(ଛ)ଏବେ ତାଙ୍କୁ ୬୦ ବର୍ଷ ବୟସ। ସେ କୁହନ୍ତି, “ଜୀବନ ସହଜ ନୁହେଁ। ମୁଁ ସ୍କୁଲ ଦିନରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବହୁତ କିଛି ସହିଛି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏବେ ଶାନ୍ତି ଚାହୁଁଛି।”
(ଜ)ବିସିସିଆଇର ପକ୍ଷ:-
ବିସିସିଆଇ ପକ୍ଷରୁ କୁହାଯାଇଛି ଯେ, ସେମାନେ କୌଣସି ଖେଳାଳିଙ୍କ ପ୍ରତି ରଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଧାରରେ ଭେଦଭାବ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଶିବରାମକୃଷ୍ଣନଙ୍କ ଅବଦାନକୁ ଦଳ ସବୁବେଳେ ସମ୍ମାନ କରେ।(୪)ଆଞ୍ଚଳିକତାବାଦ ଏବଂ ବାହ୍ୟ ରୂପରେଖକୁ ନେଇ ଗଢ଼ି ଉଠିଥିବା ମାନସିକତା ମଧ୍ୟ ସାମାଜିକ ଏକତା ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଆହ୍ବାନ
(କ)ଆଞ୍ଚଳିକ ବିଦ୍ୱେଷ:- ସାମାଜିକ ଏକତାରେ ଏଭଳି ଅନ୍ତରାୟ
ଭାରତ ଭଳି ଏକ ବିବିଧତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଶରେ ‘ବସୁଧୈବ କୁଟୁମ୍ବକମ୍’ର ନାରା ଦିଆଯାଉଥିଲେ ହେଁ, ବାସ୍ତବ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନେକ ସମୟରେ ଆଞ୍ଚଳିକ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣତା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ବିଶେଷ କରି ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବାଞ୍ଚଳ (North-East)ର ଲୋକମାନେ ଦେଶର ଅନ୍ୟ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଅନେକ ସମୟରେ ଭେଦଭାବର ଶିକାର ହୋଇଥାନ୍ତି। କେବଳ ଶାରୀରିକ ଗଠନ କିମ୍ବା ଆଖିର ଗଢ଼ଣକୁ ନେଇ ସେମାନଙ୍କୁ ‘ଅଲଗା’ ବା ‘ବିଦେଶୀ’ ଭାବେ ଦେଖିବା ଏକ ବିକୃତ ମାନସିକତା। ଏହି ରଙ୍ଗଭେଦ କିମ୍ବା ରୂପଭେଦ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିର ଜାତୀୟ ପରିଚୟ ଓ ସମ୍ମାନକୁ ଗଭୀର ଆଘାତ ଦେଇଥାଏ।
(ଖ)ଅନ୍ତରୀଣ ଶତ୍ରୁତା ଓ ଆଞ୍ଚଳିକ ବୈଷମ୍ୟ:-
ବିଡ଼ମ୍ବନାର ବିଷୟ ଏହି ଯେ, ଏହି ଶତୃତା କେବଳ ବାହାର ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ନୁହେଁ। ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟ କିମ୍ବା ଗୋଟିଏ ଜିଲ୍ଲାର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ପ୍ରକାରର ‘ଉଚ୍ଚ-ନୀଚ’ ମନୋଭାବ ଦେଖାଯାଏ।
(ଗ)ଭାଷା ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ: ଗୋଟିଏ ଜିଲ୍ଲାର ଲୋକ ଅନ୍ୟ ଏକ ଅଞ୍ଚଳର କଥିତ ଭାଷା କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୈଳୀକୁ ନେଇ ଥଟ୍ଟା ପରିହାସ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମାନସିକ ଦୂରତା ବଢ଼ିଥାଏ।
(ଘ)ସାଂସ୍କୃତିକ ଗର୍ବ: ନିଜ ଅଞ୍ଚଳର ପରମ୍ପରାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ପଡ଼ୋଶୀ ଅଞ୍ଚଳକୁ ନିମ୍ନ ବୋଲି ଭାବିବା ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରାତୃଭାବ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
(ଙ)ସମ୍ବଳ ଓ ବିକାଶ: ଅନେକ ସମୟରେ ବିକାଶର ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ନେଇ ମଧ୍ୟ ଉପକୂଳ ବନାମ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ କିମ୍ବା ପଶ୍ଚିମ ବନାମ ପୂର୍ବ ଭଳି ବିଦ୍ୱେଷ ମନୋଭାବ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ।
(ଚ)ଜାତିଭେଦର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସଂଘର୍ଷ:-
ସାଧାରଣତଃ ଆମେ ଜାତି ପ୍ରଥାକୁ ‘ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣ’ର ବାହ୍ୟ ବିଭାଜନ ଭାବେ ଦେଖୁ, କିନ୍ତୁ ଏହାର ଭୟଙ୍କର ରୂପ ତେବେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବର୍ଗ ବା ଜାତି ମଧ୍ୟରେ ‘ଉଚ୍ଚ’ ଏବଂ ‘ନୀଚ’ର ଏକ କାଳ୍ପନିକ ପାହାଡ଼ ଠିଆ କରାଯାଏ। ଏହା ସାମାଜିକ ବିଦ୍ୱେଷକୁ କେବଳ ବାହ୍ୟ ନୁହେଁ, ବରଂ ଘର ଭିତରକୁ ମଧ୍ୟ ଟାଣି ଆଣିଥାଏ।
ବୈବାହିକ କିମ୍ବା ସାମାଜିକ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରିଥାଏ। ଏହି ‘ଉଚ୍ଚ ବର୍ଗ’ ଓ ‘ନୀଚ ବର୍ଗ’ର ମାନସିକତା ପ୍ରକୃତରେ ଜ୍ଞାନ ବା ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା ଉପରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଅହଂକାର ଉପରେ ଆଧାରିତ। (ଛ)ବୃତ୍ତିଗତ ଓ ଆର୍ଥିକ ବିଭାଜନ:-
ପ୍ରତ୍ୟେକ ବର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ସମାନ ସ୍ଥିତି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ଗୋଟିଏ ଜାତିର ହୋଇଥିଲେ ସୁଦ୍ଧା, ଯଦି ଜଣେ ସହରରେ ରହି ଉଚ୍ଚ ପଦବୀରେ ଅଛି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଗାଁରେ ରହି କୁଳବୃତ୍ତି କରୁଛି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ପାଚେରୀ ଠିଆ ହୋଇଯାଏ। ନିଜ ଜାତିର ଲୋକ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ‘ଛୋଟ’ ମନେ କରିବା ଏକ ସାମାଜିକ କ୍ୟାନ୍ସର ସଦୃଶ।
(ଜ)ମନସ୍ତାତ୍ଵିକ ପରିଣତି:
ଏହି ‘ପାହାଡ଼’ ସଦୃଶ ବିଭାଜନ ଯୋଗୁଁ ସମାଜରେ ନିମ୍ନଲିଖିତ ସମସ୍ୟା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ:
()ଏକତାର ଅଭାବ: ଯେତେବେଳେ ଗୋଟିଏ ଗୋଷ୍ଠୀ ଭିତରେ ଭେଦଭାବ ଥାଏ, ସେମାନେ ସାମୂହିକ ବିକାଶ ପାଇଁ କାମ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ()ହୀନମନ୍ୟତା: ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ସେହି ବର୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ‘ନୀଚ’ ବୋଲି ଦର୍ଶାଯାଏ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ କ୍ଷୋଭ ଓ ହୀନମନ୍ୟତା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ।
(*)ପ୍ରଗତିରେ ବାଧା: ମଣିଷର ଯୋଗ୍ୟତା ଅପେକ୍ଷା ତା’ର ଶାଖା ବା ଉପଜାତିକୁ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଦେବା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକୃତ ପ୍ରତିଭା ଲୋପ ପାଏ।
(୫)ନିଷ୍କର୍ଷ:-
ଆଞ୍ଚଳିକତା ହେଉ କିମ୍ବା ଜାତିଭେଦ, ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ଜଣେ ମଣିଷକୁ ତା’ର ଜନ୍ମ, ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ବର୍ଗର ନିକିତିରେ ତଉଲିବା ବନ୍ଦ ନକରିଛୁ, ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ‘ସାମାଜିକ ସମାନତା’ କେବଳ ଶବ୍ଦରେ ହିଁ ସୀମିତ ରହିବ। ପ୍ରକୃତ ଜ୍ଞାନୀ ସେହି, ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଉ କି ଚଣ୍ଡାଳ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ସେହି ଏକା ଈଶ୍ୱରୀୟ ସତ୍ତାକୁ ଦେଖିପାରେ। ସମାଜରୁ ଏହି ‘ପାହାଡ଼’ ଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିବା ପାଇଁ ହେଲେ ଆମକୁ ଜାତି ନୁହେଁ, ବରଂ ମାନବିକତାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନଦଣ୍ଡ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ହେବ।
ମଣିଷର ପରିଚୟ ତା’ର ଚେହେରା, ଭାଷା କିମ୍ବା ଅଞ୍ଚଳ ନୁହେଁ, ବରଂ ତା’ର କର୍ମ ଓ ବ୍ୟବହାର ହେବା ଉଚିତ। ଯେପରି ଗୋଟିଏ ବଗିଚାରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଫୁଲ ବଗିଚାର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥାନ୍ତି, ସେହିପରି ବିବିଧତା ହିଁ ଆମ ଦେଶର ଶକ୍ତି। ‘ଆଞ୍ଚଳିକ ଗର୍ବ’ ରହିବା ଭଲ, କିନ୍ତୁ ତାହା ଯେପରି ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳ ପ୍ରତି ବିଦ୍ୱେଷରେ ପରିଣତ ନହୁଏ, ସେଥିପ୍ରତି ସଚେତନ ରହିବା ଜରୁରୀ। ସଂକୀର୍ଣ୍ଣତା ତ୍ୟାଗ କରି ସମ୍ମାନର ସହ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆପଣେଇବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ମାନବିକତା।
ସମାଜରେ ପ୍ରଚଳିତ ଏହି ‘ଆମେ ଓ ସେମାନେ’ (Us vs Them) ର ପାର୍ଥକ୍ୟ ଦୂର ହେଲେ ହିଁ ଏକ ସୁସ୍ଥ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଗଠନ ସମ୍ଭବ
କଥା ତ ଏତିକି, ବାସ // ହମ୍ କାଲେ ହୈଁ ତୋ କ୍ୟା ହୁଆ ଦିଲ୍ବାଲେ ହୈ,ହମ୍ ତେରେ ତେରେ ତେରେ ଚାହ୍ନେ ୱାଲେ ହୈଁ…ଯଦିଓ ମୁଁ ଦେଖିବାକୁ କଳା ହେଲେ ସେଥିରେ ଅସୁବିଧା କଣ ଅଛି-ତୁଷାରକାନ୍ତ ଶତପଥି ଭୁବନେଶ୍ୱର
Leave a Reply